KOELT DE EUROPESE ARBEIDSMARKT AF?

De meest recente economische prognose van de Europese Commissie suggereert dat de veerkrachtige arbeidsmarkt van Europa mogelijk aan kracht verliest.

Na jaren van een verrassend sterke banengroei zal de werkgelegenheid in Europa naar verwachting in 2026-2027 afnemen.

Om de huidige werkgelegenheid in Europa te onderzoeken, combineerde het team van BestBrokers de meest recente werkgelegenheidsgegevens van Eurostat met vacaturegegevens van de Europese arbeidsbemiddeling (EURES). Ze analyseerden de werkgelegenheidscijfers in 2026, de veranderingen in het aantal werkenden tussen het eerste kwartaal van 2025 en het eerste kwartaal van 2026, en alle vacatures die via EURES werden geadverteerd tussen 1 april 2025 en 31 maart 2026. Hiermee konden ze vaststellen waar banen worden gecreëerd of verloren gaan, welke landen de grootste vraag naar arbeidskrachten kennen en welke beroepen het meest in trek zijn op het continent.

Hier kan u het rapport in detail raadplegen:  report examining the state of Europe's labour market.

De gegevens tonen aan dat de werkgelegenheid in Europa over het algemeen nog steeds groeit, maar slechts in bescheiden mate.

In de 33 geanalyseerde Europese landen steeg de werkgelegenheid onder 20- tot 64-jarigen van 238,9 miljoen in het eerste kwartaal van 2025 naar 239,2 miljoen in het eerste kwartaal van 2026, een toename van 332.000 mensen (+0,14%). De groei van de werkgelegenheid is sterk geconcentreerd in een handvol landen - alleen al Spanje, Frankrijk en Polen zagen een toename van 694.000 werknemers - maar de afname van de beroepsbevolking elders compenseerde een groot deel van de winst (zie de afbeelding hierboven).

Countries with the largest employment gains, Q1 2025-Q1 2026:

1. Spain: 21.417 million → 21.847 million (+430,000)
2. France: 28.117 million → 28.259 million (+142,000)
3. Poland: 16.588 million → 16.710 million (+122,000)
4. Portugal: 4.951 million → 5.033 million (+82,000)
5. Greece: 4.156 million → 4.190 million (+34,000)
6. Sweden: 4.873 million → 4.905 million (+32,000)
7. Belgium: 4.930 million → 4.951 million (+21,000)
8. Czechia: 5.026 million → 5.047 million (+21,000)
9. Austria: 4.254 million → 4.273 million (+19,000)
10. Bosnia and Herzegovina: 1.199 million → 1.217 million (+18,000)

Countries with the largest employment declines, Q1 2025-Q1 2026:

1. Turkey: 29.651 million → 29.259 million (−392,000)
2. Hungary: 4.542 million → 4.481 million (−61,000)
3. Germany: 39.507 million → 39.475 million (−32,000)
4. Serbia: 2.717 million → 2.686 million (−31,000)
5. Slovakia: 2.545 million → 2.520 million (−25,000)
6. Italy: 23.281 million → 23.257 million (−24,000)
7. Bulgaria: 2.810 million → 2.793 million (−17,000)
8. Denmark: 2.761 million → 2.747 million (−14,000)
9. Netherlands: 8.711 million → 8.698 million (−13,000)
10. Finland: 2.412 million → 2.401 million (−11,000)

Hier zijn enkele belangrijke conclusies uit het rapport:

• Spanje is verreweg het grootste succesverhaal op het gebied van werkgelegenheid in Europa en presteert het sterkst als het gaat om werkgelegenheidsgroei. Het aantal werkenden steeg met 430.000, wat neerkomt op een toename van 2,01%. Frankrijk staat op de tweede plaats in absolute termen, met een stijging van de werkgelegenheid met 142.000 mensen (+0,51%), terwijl Polen er 122.000 bij kreeg (+0,74%). Samen zijn deze drie landen goed voor meer dan twee derde van de totale werkgelegenheidsgroei in de Europese landen waar de werkgelegenheid toenam, wat de ongelijke verdeling van de algehele groei benadrukt.
• Portugal valt op onder de kleinere arbeidsmarkten, met een stijging van het aantal werkenden met 82.000, wat overeenkomt met een groei van 1,66% - meer dan twee keer het Europese gemiddelde in procentuele termen (0,37%). Bosnië en Herzegovina kende ook een sterke groei, met een toename van de werkgelegenheid met 18.000 mensen, oftewel 1,50%, waarmee het tot de snelstgroeiende arbeidsmarkten in de regio behoort. • Cyprus kende de snelste procentuele stijging, met een toename van de werkgelegenheid van 2,52%, wat neerkomt op 12.000 extra werknemers. Malta volgde met een stijging van 2,22%, goed voor 7.000 extra werkenden. Spanje en Portugal staan ​​respectievelijk op de derde en vierde plaats met +2,01% en +1,66%.
• De teruggang is ook geconcentreerd: in Turkije daalde het aantal werkenden met 392.000, meer dan de helft van het totale banenverlies in alle landen van de dataset. De werkgelegenheid daalde met 1,32%. Hongarije is een andere grote uitschieter met een verlies van 61.000 werkenden (-1,34%), de grootste procentuele daling onder de genoemde EU-landen.
• De vraag naar arbeidskrachten in Europa blijft sterk geconcentreerd, waarbij Nederland, Duitsland en Frankrijk het overgrote deel van de vacatures die via EURES werden geadverteerd in de geanalyseerde periode voor hun rekening nemen. Nederland voert de lijst aan met bijna 2,8 miljoen vacatures, gevolgd door Duitsland met 2,4 miljoen en Frankrijk met meer dan 2 miljoen. Dit suggereert dat de grootste vraag naar personeel in Europa geconcentreerd is in de grootste en economisch meest actieve arbeidsmarkten.

Opvallend is dus (zie onderstaande afbeelding) dat in België en bij onze buurlanden in 2026 er momenteel een blijvende vraag is naar arbeidskrachten.

Algemene conclusie:

De meest recente cijfers suggereren dat het tijdperk van brede werkgelegenheidsgroei mogelijk plaatsmaakt voor een meer gefragmenteerd landschap, waarin sommige economieën vooruitgang blijven boeken, terwijl andere alweer achteruitgaan. Dit wijst niet per se op een plotselinge werkgelegenheidscrisis, maar eerder op de eerste barstjes in een arbeidsmarkt die opmerkelijk veerkrachtig is gebleven. Als de economische groei gematigd blijft, zullen werkgevers wellicht voorzichtiger worden met het aannemen van personeel.

Europa zou zich kunnen bewegen van een arbeidsmarkt waar een stijgende vloedgolf veel bedrijven ten goede kwam naar een markt waar de stroming smaller wordt en landen en beroepen met een aanhoudend sterke vraag bevoordeelt. Dit zou ertoe kunnen leiden dat tekorten aan geschoolde arbeidskrachten selectiever worden in plaats van volledig te verdwijnen, terwijl werknemers in zwakkere economieën minder kansen en meer concurrentie ondervinden.